Cloudconnected2008’s Weblog

Just another WordPress.com weblog

τα είδωλα και περί ειδώλων θρησκείες με απλά λόγια

Ο χριστιανισμός έπεισε τους Έλληνες ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ειδωλολάτρες γιατί λέει προσκυνούσαν τα είδωλα (εικόνες) των θεών (σημείωση: Οι αρχαίοι Έλληνες ποτέ δεν προσκυνούσαν, ούτε φιλούσαν τα αγάλματα όπως κάνουν σήμερα οι χριστιανοί ειδωλολάτρες του Ιησού). Αυτό το οποίο αποκρύπτει η ορθοδοξία είναι ότι οι άλλες δύο μονοθεϊστικές θρησκείες, Ισλάμ και Εβραϊσμός, απαγορεύουν εικόνες και προσωπογραφίες του θεού και έτσι ακριβώς ήταν στις αρχές στο βυζάντιο. Απαγορευόταν η απεικόνιση του Ιησού από τους σκληροπυρηνικούς χριστιανούς. Επειδή όμως η Ελληνική ψυχή ήθελε να εκφραστεί καλλιτεχνικά άρχισε να ζωγραφίζει χριστιανικά πρόσωπα μίας και η εθνική καλλιτεχνική θεματογραφία ήταν εκτός νόμου. Γι’ αυτό έχουμε και την εικονομαχία στο βυζάντιο που κράτησε 100 περίπου χρόνια. Μια μερίδα χριστιανών δεν ήθελε εικόνες (είδωλα) του Ιησού, ενώ η άλλη ήθελε είδωλα.

Ερώτηση για τους ανθέλληνες που κατηγορούν τους Αρχαίους Έλληνες για ειδωλολατρία: Πώς φαίνονται στα μάτια ενός μουσουλμάνου ή ενός εβραίου οι εικόνες του Ιησού, της Παναγίας και των αγίων; Ως ειδωλολατρία φυσικά, γιατί οι μονοθεϊστικές θρησκείες δεν επιτρέπουν τις προσωπογραφίες. Και πραγματικά οι μουσουλμάνοι και οι εβραίοι κατηγορούν τους χριστιανούς για ειδωλολατρία, αλλά η ορθοδοξία το αποκρύπτει. Κάποια ημέρα θα γελάσουμε πολύ, θα δούμε τους ορθόδοξους ιερείς να μελετούν τον Πορφύριο και τον Κέλσο και να χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν αυτοί κατά των χριστιανών, για να αμυνθούν κατά των μουσουλμάνων στις κατηγορίες για ειδωλολατρία των χριστιανών..

Βασικά το πρόβλημα του χριστιανισμού σε σχέση με την Ελληνική Θρησκεία, φαίνεται να είναι στις διαστάσεις του ειδώλου. Οι Αρχαίοι Έλληνες απεικόνιζαν τους Θεούς τους σε 3 διαστάσεις στα αγάλματα(ύψος, βάθος, πλάτος) ενώ οι χριστιανοί σε 2 διαστάσεις στις εικόνες τους (πλάτος, ύψος). Περιττό να προσθέσουμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες ουδέποτε πίστεψαν ότι τα αγάλματα είναι θεοί, όπως κατηγορεί ο χριστιανισμός, αλλά ήθελαν τα αγάλματα για να έχουν μία απεικόνιση των Θεών όπως έχουν οι χριστιανοί την εικόνα του Ιησού. Οι χριστιανοί μας σφαγίασαν λοιπόν για κάτι που κάνουν και οι ίδιοι σε 2 αντί 3 διαστάσεις. Και μιλάμε για τους ορθοδόξους, γιατί αν μιλήσουμε για τους καθολικούς είναι γνωστό ότι στην δύση επετράπη η απεικόνιση του Ιησού και σε 3 διαστάσεις. Υπάρχουν πολλά αγάλματα του θεού των χριστιανών στην δύση με πιο γνωστό αυτό στο Ρίο ντε Τζανέϊρο. Αρα οι χριστιανοί έσπασαν τα αγάλματα και τις εικόνες των Εθνικών Θρησκειών για να αναρτήσουν τις εικόνες και τα αγάλματα του Ιησού και των αγίων.

Φυσικά αν ρωτήσεις τους χριστιανούς ειδωλολάτρες την χρονική στιγμή Α γιατί πολεμούν την Εθνική Θρησκεία θα σου πουν τα γνωστά περί ειδωλολατρίας. Αν τους ρωτήσεις την χρονική στιγμή Β γιατί αυτοί έχουν εικόνες και αγάλματα του Ιησού και πώς αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες περί ειδωλολατρίας των μουσουλμάνων θα σου πουν τα ακριβώς αντίθετα. Σε διαφορετικές στιγμές λέγουν αντιφατικά επιχειρήματα. Αν τους ρωτήσεις ταυτοχρόνως θα βραχυκυκλώσουν.

Αύγουστος 16, 2008 Posted by | Uncategorized | , , | Σχολιάστε

Η φυλακή της ψυχής στο Δαχτυλίδι του Γύγη

Τον Πλάτωνα απασχολούσαν πάντοτε τα διττά -; αντικρουόμενα ζεύγη καλού -; κακού, ευτυχίας -; δυστυχίας, γνώσης -; άγνοιας, δικαιοσύνης -; αδικίας, γενναιότητας -; δειλίας, κοινωνικής προσφοράς -; απραγίας, αρμονίας -; δυσαρμονίας και οραματιζόταν την κυριαρχία του αγαθού σε ένα «φωτεινό», δηλαδή ευτυχισμένο και αρμονικό κόσμο.
Ο ευρηματικός φιλόσοφος, στο Β΄ βιβλίο της «Πολιτείας» του και με το στόμα του αδελφού του Γλαύκωνα, επινοεί ένα μύθο.

Ένας βοσκός του βασιλιά της Λυδίας ονόματι Γύγης βρίσκει τυχαία ένα μαγικό δακτυλίδι μετά από δύο καταστρεπτικά φυσικά φαινόμενα. Την ώρα που έβοσκε τα πρόβατα του άρχοντά του, έπιασε φοβερή καταιγίδα και έγινε τόσο δυνατός σεισμός, ώστε άνοιξε η γη κάτω απ’ τα πόδια του. Κατέβηκε στο χάσμα που δημιουργήθηκε και εκεί μέσα στα σπλάχνα της γης, είδε ένα μεγάλο χάλκινο κούφιο άλογο. Από κάποια ανοίγματα στα πλευρά του κοίταξε μέσα του και διαπίστωσε ότι εκεί ήταν ξαπλωμένος ένας νεκρός με διαστάσεις σχεδόν γιγαντιαίες. Και το σημαντικότερο, φορούσε στο χέρι του ένα χρυσό δακτυλίδι. Ο Γύγης το πήρε και ανέβηκε πάλι στην επιφάνεια. Κάποια μέρα διαπίστωσε ότι το πολύτιμο εύρημά του είχε μία αξιοπερίεργη μαγική δυνατότητα. Περιστρέφοντας την πέτρα του («σφενδόνην» την ονομάζει ο Πλάτωνας) προς το εσωτερικό της παλάμης του, γινόταν αόρατος και εμφανιζόταν πάλι, γυρίζοντας το δακτυλίδι προς την αντίστροφη φορά. Ο ταπεινός βοσκός είχε λοιπόν στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο. Μπορούσε να κάνει οτιδήποτε επιθυμούσε, χωρίς να γίνεται αντιληπτός και κυρίως, χωρίς να τιμωρείται ή έστω να επιπλήττεται. Έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη φορέας μιας τουλάχιστον παράδοξης και απρόσμενης δύναμης, η οποία μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός του, πάντα όμως υπό το βάρος μιας έστω και λανθάνουσας αδικίας, που μπορούσε να φτάσει κι ως το έγκλημα. Και πραγματικά έτσι έγινε. Ο ασήμαντος μέχρι τότε Γύγης έγινε εραστής της βασίλισσας και με τη βοήθειά της σκότωσε τον αφέντη του και πήρε ο ίδιος την εξουσία. Κατέλαβε λοιπόν μια θέση που του χάρισε η δύναμη ενός χρυσού κρίκου, χωρίς να υπολογίσει τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποίησε, αλλά με μοναδικά κίνητρά -; συνηθισμένα στην ανθρώπινη φύση -; τη δόξα και τον πλούτο.

Ο Γλαύκωνας, που διηγείται τη φανταστική αυτή ιστορία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τελικά είναι στη φύση του ανθρώπου να αδικεί, όταν μάλιστα ξέρει εκ των προτέρων ότι δε θα υποστεί τις συνέπειες της αδικίας του. Και αυτό γιατί η κοινή λογική ενός ανθρώπου λέει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τελικά ένα αγαθό στη ζωή μας, αφού η εφαρμογή της προσκρούει στο προσωπικό μας συμφέρον και είναι ανασταλτικός παράγοντας, τις περισσότερες φορές, για τα οποιασδήποτε ποιότητας κέρδη μας. Για όλους μας λοιπόν το βασανιστικό ερώτημα «αδικειν η αδικεισθαι;» γίνεται πολύ απλό. Και η απάντηση στη συνείδησή μας δεν είναι τουλάχιστον μία ανώδυνη ουδετερότητα, αλλά μία συνειδητή επιλογή συμφέροντος: «αδικειν» και μάλιστα αν είναι δυνατόν ατιμώρητα.

Ένα δακτυλίδι λοιπόν έγινε η αιτία να διαφθαρεί ένας απονήρευτος βοσκός και να περάσει από το φως του ενάρετου στη σκιά του εγκληματία. Ένα αντικείμενο γίνεται η φυλακή μιας συνείδησης, ο μοχλός καταστροφής μιας έντιμης ζωής, το παραδεισένιο μήλο, που όμως ως γνωστόν καταδικάζει τον άνθρωπο να ζει αιώνια στο σκοτάδι της αμαρτίας. Αμαρτία που ο Πλάτωνας ονομάζει αδικία, δηλαδή άρση της δικαιοσύνης.

Αύγουστος 13, 2008 Posted by | Uncategorized | , , , | Σχολιάστε

Ελευθερία και παρρησία:ένας αρχαιοέλληνας αναρχικός

Ο πρώτος που αμφισβήτησε τους θεσμούς της πολιτείας ήταν ο Αντιφών ο Αθηναίος. Στην καρδιά της κλασικής εποχής (μέσα 5ου αι. π.Χ.) ο σοφιστής αυτός διατύπωσε δύο αδιανόητες για τότε απόψεις: α) όλοι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους όμοιοι, β) οι νόμοι της πολιτείας είναι αυθαίρετοι κανονισμοί. Για τον Αντιφώντα οι νόμοι της πολιτείας είναι αμοιβαίες συμφωνίες ανάμεσα στους ανθρώπους και επίκτητοι. Απέναντί τους στέκονται, σαφώς ανώτεροι, οι νόμοι της φύσης, που υπαγορεύονται από την ανάγκη. Η φύση, περισσότερο από τον νόμο, βρίσκεται κοντά στην αλήθεια και σ’ αυτήν οδηγεί τον άνθρωπο με αρωγό τον ορθό λόγο. Ως εδώ, οι ιδέες του Αντιφώντα δεν ακούγονται και τόσο ακραίες. Προχωρώντας όμως ακόμη πιο πέρα, ο Αντιφών ταυτίζει τον νόμο με τον ανθρώπινο πολιτισμό, τον οποίο επίσης απορρίπτει. Διότι ο πολιτισμός αντιτίθεται στην ισότητα που υπαγορεύει η φύση και παραβιάζει τη φυσική δικαιοσύνη, αφού χαρακτηρίζεται από εθνικές και κοινωνικές διακρίσεις. Από αυτή την άποψη, οι πρωτόγονες φυλές, κατά τον Αντιφώντα, βρίσκονται πιο κοντά στην ευτυχία απ’ ό,τι οι πολιτισμένοι λαοί.
Μόνο η φύση και ο πρωτογονισμός, βέβαια, δεν αρκούν, για να εξασφαλίσουν στους ανθρώπους έναν τρόπο ζωής ομαλό και εποικοδομητικό. Προϋποθέσεις απαραίτητες που ορίζει ο Αντιφών είναι η ομόνοια ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας, δηλαδή η σύμπνοια αντιλήψεων, και η παιδεία. Σχετικά με τη σημασία της τελευταίας στην εξέλιξη του ανθρώπου, ο Αντιφών χρησιμοποιεί ως σημείο αναφοράς ―τι άλλο;― τη φύση: όπως και η ποιότητα του σπόρου που φυτεύεται καθορίζει την ανάπτυξη του φυτού και το θωρακίζει απέναντι στη βροχή ή στην αμβροσία, όμοια και το είδος της παιδείας επιδρά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και δημιουργεί στον άνθρωπο ισχυρές εσωτερικές αντιστάσεις απέναντι σε εξωτερικούς αλλοτριωτικούς παράγοντες.

Αύγουστος 12, 2008 Posted by | Uncategorized | , | 2 Σχόλια